Gifbelt Coupépolder

Maandag 24 september 2018

Gertruda Boekanier, 62 jaar geleden geboren als Truus IJdo, tikt ongeduldig op het stuur van haar Mercedes.

'Altijd weer die file op de Oostkanaalweg' moppert ze in haarzelf. 'Eens kijken, ja hoor die brug staat weer open.'

Vluchtig inspecteert ze haar gezicht in de achteruitkijkspiegel. Haar make-up zit nog perfect. Niemand zou aan haar kunnen zien dat ze zich zorgen maakt en een beetje in de war is. De oorzaak van haar zorgen is Leontien.

Leontien is na haar verjaardagsfeestje op de golfclub niet meer komen opdagen. Dat is heel ongebruikelijk. Normaal komt ze haar golfafspraken altijd na.

Gertruda had Leontien gebeld. Snikkend had die een heel verhaal over kanker en uitzaaiingen gehouden. Gertruda had beloofd dat ze zo spoedig mogelijk langs zou komen, maar daar was nog niets van gekomen. Ze had het ook veel te druk en eerlijk gezegd vond ze het doodeng om op ziekenbezoek te gaan. Als je met een vast clubje vriendinnen over de golfbaan loopt, klets je over van alles en nog wat. Maar wat moet je zeggen tegen een vrouw, van net zestig, die gehoord heeft dat ze het niet meer lang zal maken?

Gisteravond terwijl ze in de keuken TV zat te kijken, had ze bij zich zelf een bultje onder haar tong ontdekt. Een beetje angstig had ze de rest van haar lijf onderzocht. En ja, ook aan de onderkant van haar linkerborst zat een harde knobbel. Ze had richting de woonkamer haar man geroepen: 'Jaap, wat denk je, ik heb overal bulten, ik zal toch niet..?'

Jaap had nauwelijks gereageerd: ‘Weet ik veel, wat moet ik ervan zeggen, ik heb daar geen verstand van. Ga morgenochtend maar naar de dokter.'

Dat was alles wat hij te zeggen had. Ze zijn dan wel getrouwd maar dat is ook alles. Gertruda had nog heel even TV gekeken en was vroeg naar bed gegaan waar ze moeilijk in slaap kon komen.

Vanmorgen had ze de huisarts gebeld. Ondanks al haar pogingen kreeg ze die niet zelf aan de lijn en kon ze er pas op donderdagmiddag terecht. Kwaad had ze de telefoon neergesmeten: 'Had verdikkeme die linkse trut van Borst maar nooit iets te zeggen gehad. Door die trut missen we de voordelen van de particuliere verzekering.'

Doordat ze zo hard de telefoon neer had gesmeten, vielen er wat losse papieren op de grond. Een van die papieren is de ledenlijst van de golfclub. Toen ze zich bukte om die op te rapen viel haar oog op Wim Laros. Misschien moet ze die eens bellen.

Zij kende Wim Laros van de golfclub. Minstens eens per week komt hij daar lunchen. Vroeger golfde hij ook nog wel eens maar nu komt hij alleen in het clubhuis. Gertruda dagdroomde wel eens over dokter Laros. Hij is een grote knappe man, charmant en dokter, dat heeft toch wel wat. En dan nog vrijgezel ook. Heel wat anders dan die suffe vent van haar. Even twijfelde ze, maar uit een soort van wanhoop had ze hem toch maar gebeld. Ze was aangenaam verrast dat ze nog diezelfde dag kon komen.

'Ik maak om een uur of drie wel een gaatje voor je vrij en hou op met dat dokter Laros, ik ben Wim, op de club ben ik Wim en hier ook.'

Na dat telefoontje ging ze zoals gebruikelijk met haar vriendinnen op de golfclub lunchen. Ze voelde zich een stuk beter. Ze had het maar mooi geregeld.

Terloops vertelde ze haar vriendinnen dat zij een afspraak met Wim had. Als oorzaak noemde ze migraine. Je gaat ten slotte toch niet vertellen dat je bang bent dat je kanker hebt. Gelijk hield Linda een heel verhaal dat het komt omdat zij als enige van de vijf zonder zonneklep de baan op gaat. Dat geleuter van Linda liet ze maar over haar heen komen. Het is een beetje haar eigen schuld. Had ze een paar weken geleden maar haar mond moeten dichthouden. Ze had toen fel op Linda gereageerd. Linda die op een bewolkte dag zelfs in het clubgebouw, dat achterlijke wel tien centimeter brede ding nog op haar kop liet staan.

'Eindelijk,' zucht ze, er komt beweging in de file.

Vanmiddag had Wim haar onderzocht en beloofd met spoed verder onderzoek te regelen in een privékliniek van een zijn vrienden. Volgens hem is het niets. Voor alle zekerheid wil hij toch een afspraak maken voor een scan. Hij zou daar nog over terugbellen.

Bijna in Nieuwkoop ziet ze op haar dashboard dat de telefoon gaat. Het is Wim: 'Kan jij morgenavond? Ik kom je ophalen, dan rijden we naar Maarseveen. Naar de privékliniek waarover ik je vertelde. Daar kunnen de foto's gemaakt worden. En dan krijg je gelijk de uitslag. Dat gaat heel wat sneller dan in een gewoon ziekenhuis. Hoe korter je in de onzekerheid zit, hoe beter. Oké. Dan ben ik morgenavond rond kwart over zeven bij je.'

Gertruda mompelt een paar maal instemmend. Terwijl ze de oprit oprijdt heeft ze een beetje een dubbel gevoel. Angst en trots, trots omdat Wim dat toch maar allemaal voor haar doet en angst? Ze weet het niet.

 

Na het gesprek met Gertruda belt Wim, Henk Ruijs de eigenaar van een privékliniek: 'Ben je thuis vanavond? Oké, dan kom ik er aan. Liever niet over de telefoon.'

Als Henk Ruijs de deur voor Wim opendoet ziet hij aan Wim zijn gezicht dat het weer mis is. Iets wat hij al verwachtte toen Wim zei dat het liever niet over de telefoon kon.

'Wim heb je er weer zo eentje? Verdomme begint het alweer?'

'Ja' knikt Wim' Ik kon alleen maar oppervlakkig voelen, maar ik weet genoeg dus ja.... Ik kom morgenavond half acht..acht uur met haar naar je toe om wat foto's te maken. Pas dan hebben we zekerheid.'

'Ik vind het niet prettig hier weer bij betrokken te raken. Waarom kom je hier? Je had haar toch ook gewoon kunnen door verwijzen.'

'Nee, je weet best waarom ik bij jou kom. Het is net als acht jaar geleden, teveel rare gevallen in een te korte periode. Je weet toch dat Eric geen paniek wil.'

Henk wordt wat nerveus als Wim het over Eric heeft. Wim vertelt hem dat bij de golfclub Gertruda al het derde kankergeval in drie weken tijd is. Nog meer leden binnen korte tijd, dat zou teveel opvallen. In 2008 hadden ze ook zoiets dergelijks gehad. Wim had er toen, met medewerking van Henk Ruijs vier gevallen tussen uit kunnen rangeren. Vier vrouwen die ze in een kliniek in Noorwegen hadden kunnen onderbrengen. Kankergevallen bij de leden die niet frequent op de club komen, geven geen problemen. Niemand brengt dan de kanker in verband met de golfclub. Meestal is de kanker nogal agressief zodat het probleem snel is opgelost. Het probleem zit bij de groep vaste spelers. Er mag af en toe wel eens iemand kanker krijgen. De meeste zijn ten slotte veelal wat oudere mensen.

Maar nu ligt het anders Gertruda en Leontien maken deel uit van de club van vijf golfvriendinnen die beetje gekscherend de Tena-ladies worden genoemd. Die naam hebben ze omdat een paar van hun het niet kunnen laten om hun broeken en paar maten te klein te kopen. Daardoor worden er allerlei bandages duidelijk zichtbaar. De Tena-ladies behoren bij de vaste groep spelers, net als de heer van Sassen die een week geleden in de club vertelde dat hij kanker heeft.

'Hoe wil je haar in Noorwegen laten op nemen,' vraagt Henk.

Wim haalt zijn schouders op: 'Ze zal waarschijnlijk wel vrijwillig willen gaan, zeker als ze hoort dat het met een privé-ambulance en een privé-vliegtuig is en dat ik mee ga. Ze is al gelukkig als ze me 'Wim' mag noemen.'

'Ga je echt met haar mee?,' vraagt Henk verbaasd.

'Nee, natuurlijk niet. Ik verdoof haar in de ambulance, zorg dat ze veilig en diep slapend aan boord komt, dat is genoeg.'

'Wat een kapsones,' denkt Henk, maar hij vraagt zo neutraal mogelijk: 'En haar man?'

'Misschien vindt hij het prachtig dat hem de zorg uit handen wordt genomen. En zo niet, Eric praat wel met hem. Jaap Boekanier heeft zich een poosje terug voor een SOA in een kliniek laten behandelen. Dat heeft hij niet bij zijn vrouwtje opgelopen.'

Henk is wel nieuwsgierig hoe Wim van die SOA weet, maar hij vraagt er niet naar. Hoe minder ik weet, hoe beter, denkt hij.

Opname in een dure privékliniek in Noorwegen wordt onder het mom van uitproberen van dure nieuwe medicijnen gedaan. Er is altijd haast bij zodat er geen tijd voor afscheid nemen is. Henk kent de reputatie van die Noorse kliniek wel. Een kliniek voor zwaar dementerende en/of psychotische kankerpatiënten. Allemaal hun eigen kamer zonder telefoon en de deur op slot. Henk heeft er wel eens nachtmerries over. 'Hebben die mensen wel allemaal kanker? Zijn ze echt psychotisch? Als je rijk bent en je familie wil je kwijt...?'

Dinsdag 25 september 2018

Om acht uur in de ochtend belt Wim Eric van Heijkoop. Eric heeft zich van loopjongen bij de IRT-affaire tot een hoge ambtenaar bij justitie omhooggewerkt. In de loop van de jaren heeft hij allerlei functies vervuld. Maar in feite is hij al die tijd bij de BVD en later bij de AIVD in dienst.

Wim vindt dat hij wel genoeg geregeld heeft. Eric moet die man van Gertruda maar rustig houden. Dat hij vreemd gaat is wel duidelijk. Eventueel kunnen die jongens van Eric binnen een paar uur allerlei belastende informatie op tafel brengen. Ze kunnen wie dan ook chanteren. Misschien hoeven ze helemaal niet zoveel druk uit te oefenen. Misschien is Jaap wel blij als zijn vrouw ergens ver weg wordt opgenomen.

Terloops had Wim, terwijl hij Gertruda onderzocht, gevraagd hoe het met haar familie gaat. Gertruda had daarop geantwoord dat ze niet zo veel meer met haar familie te maken heeft. De golfclub is haar familie geworden.

Eric hoort het nieuws van Wim onbewogen aan en zegt alleen: 'Ik bel je.'

Na een paar uur belt Eric: 'De transportpapieren zijn gereed, vanavond om half negen komt een ambulance haar bij de kliniek in Maarseveen ophalen. Die brengt haar naar Groningen. Daarna gaat ze met een privétoestel, deze nacht nog, naar Noorwegen. Jij zorgt dat ze de eerste 24 uur rustig is en ik bekommer me wel over haar man. We hebben hem al een beetje gecheckt, het komt wel in orde.'

Wim weet wat dat betekent als Eric zoiets zegt. Of je schuldig of onschuldig bent maakt geen verschil. Eric weet het wel zo te maken dat je voor lange tijd de gevangenis in kan gaan.